قالب وردپرس

ایگوانا

Iguana یک جنس از خانواده ایگوانیدایه و نوعی مارمولک است که زیستگاه آن نواحی استوایی مرکزی و جنوبی قاره آمریکا و حوزه دریای کارائیب است.
ایگوانا شامل دو گونه است، ایگوانای سبز که به عنوان حیوان خانگی نیز نگهداری می‌شود و دیگری ایگوانای آنتیل کوچک جزایر آنتیل است که (به علت تخریب زیستگاه) در خطر انقراض قرار دارد.
نام ایگوانا از واژه اسپانیایی ایوانا گرفته شده‌است. گونه‌های کمیابی از این جانور در جزایر گالاپاگوس زندگی می‌کنند.
همه ساله نام تعدادی از گونه‌های ایگوانا در فهرست قرمز (درحال انقراض) اتحادیه بین‌المللی حفاظت از محیط زیست منتشر می‌شود

پراکندگی جغرافیایی
زیستگاه ایگوانا اغلب در نواحی گرمسیر و مرطوب استوایی می باشد . ایگوانای سبز رنگ در جنوب آمریکا همچنین در غرب آفریقا و مکزیک و نواحی گرمسیری جنوب پاراگوئه و جنوب غربی برزیل زندگی می کند این سوسمار بزرگ همچنین علاقه مند به زندگی در جزایر دریای کارائیب و سواحل غربی اقیانوس آرام می باشد و در جنوب فلوریدا و هاوایی نیز دیده شده است

زیستگاه
ایگواناهای سبز جزو سوسمارهای درختی هستند که روی درختان بلند زندگی می کنند . جوانترها در ارتفاع کمتری نسبت به انواع بالغشان زندگی می کنند این درختان شرایط لازم برای گرفتن حمام آفتاب را فراهم می کنند و از آن جهت مسکن مورد علاقه آنها می باشند .ایگواناها به ندرت از درختان پایین می آیند مگر در مواردی که ماده ها آماده تخم گذاری باشند اگر چه آنها به زندگی در محیط جنگلی علاقه مند می باشند ولی در سایر محیط های باز نیز به خوبی خود را سازگار می سازند . صرفنظر از اینکه زیستگاهشان کجاست ترجیح می دهند که در اطرافشان آب باشد آنها شناگرهای قابلی هستند و با شیرجه رفتن داخل آب و قرار گرفتن در پایین ترین سطح آب خود را از گزند شکارچیان حفظ می کنند .

توصیف فیزیکی
بعد از خارج شدن از تخم طول ایگوانای سبز در حدود 17 الی 25 سانتیمتر می باشد . وزن سوسمار بالغ بین 4 الی 6 کیلوگرم و طول آن با احتساب دم بالغ بر 2 متر می باشد که وزن بعضی از انواع در آمریکای جنوبی با رژیم غذایی مخصوص به بالاتر از 8 کیلوگرم نیز رسیده است .ایگواناها در روی فرق سر خود پدیده‌ای به نام چشم سوم دارند. هر دو گونه ایگوانا ( سبز و آنتیل کوچک) دارای غبغب هستند، ردیفی از خار روی پشت خود تا دم دارند.
ایگواناها بینایی بسیار خوبی دارند، توانایی دیدن شکل‌ها، سایه‌ها، رنگ‌ها و حرکت را در فواصل زیاد دارند.
ایگواناها برای راه‌رفتن در میان جنگلهای شلوغ و همچنین برای یافتن غذا از چشمهای خود نهایت استفاده را می‌برند. آنها برای برقراری ارتباط با هم‌نوعان خود سیگنالهایی ارسال می‌کنند. ایگواناها به محرکهای رنگی مانند نارنجی، زرد، صورتی و به ندرت آبی به عنوان ماده غذایی پاسخ می‌دهند. ایگواناها دارای دندانهای بسیار تیزی هستند که قدرت پاره کردن پوست را دارند.دندانهای مشابه با انواع دایناسورهایی به نامIguanodon, را دارند. دندانها در سطح داخلی آرواره به گونه ای قرار دارند که در انواع کوچک ایگواناها قابل ملاحظه نیستند.
ایگواناهای سبز گواتمالا و جنوب مکزیک دارای یک شاخ کوچک بر روی پوزه خود و بین دو چشم و سوراخهای بینی هستند.
در هنگام شنا کردن ایگوانا ها در زیر آب باقی مانده و دست و پاهای آنها به حالت آزاد و شناور قرار می گیرد.و آنها دم خود را با قدرت تمام حرکت داده و به سوی جلو سوق می دهند. چین پوستی زیر گلوی آنها (غبغب ایگواناها) در تنظیم درجه حرارت بدنشان بسیار کمک کننده است. همچنین این عضو در تظاهرات و روابط عاطفی و عشقی ایگوانا نقش بسزایی ایفا می کند.

طول عمر:
از 8سال تا 20 سال گزارش شده است.اما به طور متوسط 11 سال را میتوان براحتی انتظار داشت.

قدرت بینایی ایگواناها:
ایگواناهای سبز درارای سلولهایی به نام Rod cell هستند . این سلولها توانایی ایگواناها را جهت دیدن در نور کم افزایش می دهد.
سلولهای Cone cells Double باعث می شود تا ایگواناها بتوانند تحت نور ماوراء بنفش قدرت دیدن داشته باشند.
این توانایی علی الخصوص زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که ایگواناها در زمان گرفتن حمام آفتاب در زیراشعه ماورا بنفش نور خورشید ویتامینVitamin D را می سازند.

چشم سوم ،چشم پینه آل یا غده پینه آل ، غده صنوبری:
ایگواناهای سبز دارای اندامی در بالای سر خود هستند که به چشم سوم یا غده پینه آل موصوم است که در مقایسه با دیگر جنس های مارمولک ها که این عضو را ندارند، این چشم عملکرد مشابهی مانند دو چشم دیگر نداشته و شبکیه و عدسی آن بسیار اولیه و ابتدایی است و شکل آن نیز متفاوت تر هست.چشم سوم ایگواناها به آنها کمک می کند تا بتوانند در تاریکی و روشنایی ببینند و حتی حرکت شکارچیان و دشمنان احتمالی را حتی در بالای سر خود کنترل نمایند.

آناتومی و مورفولوژی:
ایگواناهای سبز بر خلاف اسمشان به رنگهای متفاوتی دیده می شوند. در کشور پرو به رنگ متمایل به آبی و پشت سیاه و در بعضی از مناطق دیگر متمایل به بنفش کم رنگ ،مشکی و حتی صورتی دیده می شود.
ایگواناهای سبز رنگ مناطق غربی تر و کاساتریکا و مناطق شمالی مثل مکزیک به رنگ زرد و پرتقالی مشاهده شده اند.
ایگواناهای جوان مناطق السالوادور به رنگ آبی روشن بوده وبا افزایش سن رنگ خود را از دست می دهند.
ایگواناها در پشت بدن خود یک ردیف زوائد خار مانند و نوک تیز از پشت گردن تا انتهای دم دارند که آنها را در برابر شکارچیان و دیگر حیوانات خطرناک محافظت می کند.
دم شلاق مانند آنها می تواند ضربات مهلک و درد آوری را در هنگام جنگ و یا محافظت وارد آورد.چنانچه دم آنها دچار آسیب و یا شکستگی شود ایگواناها قادرند تا مجددا آنرا بازسازی نمایند
مشخصات ظاهری:
این جانور اگرچه به اسم ایگوانای سبز شناخته شده است در حقیقت به رنگهای مختلف وجود دارد بالغین با افزایش سن رنگشان نیز یکنواخت می شود ولی جوانترها بیشتر ترکیبی از رنگهای سبز و قهوه ای هستند که به صورت تکه تکه به هم متصل شده اند عوامل مختلفی از جمله دمای محیط و سلامتی , سن و موقعیت اجتماعی بر تغییرات رنگ حیوان تاثیر دارند
در ابتدای روز هنگامی که دمای بدن ایگوانا پایین است رنگ پوست بدن جانور برای جذب بیشتر اشعه خورشید تیره می شود و در میان روز که اشعه خورشید به صورت عمود بر زمین می تابد رنگ آنها روشنتر و گاهی بیرنگ می شود . ایگواناهای غالب در یک محیط رنگهای تیره تری نسبت به بقیه دارند . به نظر می رسد برخی از رنگها منحصرا” توسط نرها تولید می شوند که منشا آن هورمونهای جنسی جانور نر می باشد آنها در فصل جفتگیری (6 الی 8 هفته ) به رنگ پرتغالی روشن یا طلائی مات در می آیند ولی ماده های بالغ در اغلب موارد رنگ سبزشان را حفظ می کنند .
از دیگر مشخصات ویژه این گونه وجود زوائد دندانه دار زیر گلو (غبغب) می باشد و زیر گوش میانی نیز صفحاتی وجود دارد که به آن
Subtympanic plateگفته می شود .
.یال پشتی از تیغ های جلدی تشکیل شده است که از میان گردن تا قاعده دم کشیده شده است . این ساختمان گوشتی همچنین در برابر حرارت منبسط شده و موجب تنظیم دمای بدن جانور می گردد . و در ناحیه تاج قسمتی از استخوان جمجمه باعث سیخ شدن و حمایت کردن از تاج می شود که این حالت در زمان وحشتزدگی یا دفاع از قلمرو در جانور ایجاد می شود.
چشمهای ایگوانا در دو پهلوی صورت آن قرار گرفته است و توسط پلکها حفاظت می شوند . پلکهای بالا از جنس سخت و ثابت یا بدون حرکت می باشند و پلکهای پایین متحرک هستند .
در قسمت میانی و عقبی جمجمه ( پشت چشمها) اندام حسی وجود دارد و به آن چشم آهیانه ای اطلاق می شود که در حقیقت چشمهای واقعی نیستند و با جذب انرژی خورشیدی به بلوغ اندام جنسی , غده تیروئید و غدد درون ریز کمک می کنند.این اندام همجنین هنگام شکار در نور کم دید جانور را افزایش می دهد.
رفتارشناسی:
در حیات وحش بیشتر نزاعها بین ایگواناها جهت تسخیر لانه ای با میزان آفتاب گیری مناسب تر است .زیرا معمولا” غذای کافی برای این سوسمار گیاه خوار در طبیعت وجود دارد . شاخه یا مسکن مناسب در افزایش درجه حرارت بدن و کمک به هضم غذا بسیار مهم است . در فصل تولید مثل نیز سوسمارهای نر سر خود را بالا و پایین می برند یا تغییر رنگ میدهند و در برخی از موارد یکدیگر را گاز خواهند گرفت هنگامی که فضای نزاع گسترده باشد جانور مغلوب عقب نشینی می کند و در غیر اینصورت امکان زخمی شدن آنها وجود دارد .ماده ها چنین رفتارهایی را هنگامی که فضای آشیانه تخم گذاری محدود باشد از خود بروز می دهند ایگوانای سبز ممکن است به صورت انفرادی فواصل زیادی را نقل مکان کند ولی ماده ها در نهایت برای تخم گذاری به آشیانه اصلی خود باز می گردند .
این جانوران هنگام وحشت مخفی می شوند و یا بیحرکت می مانند و زمانی که گرفتار شوند به دور خود حلقه می زنند امکان انجام حرکات شلاقی دم آنها نیز در این حالت وجود دارد . ایگواناها مانند بسیاری از سوسمارها توانایی ترمیم قسمتی از دم کنده شده خود را دارا می باشند این ترفند به آنها فرصت فرار از دست شکارچیان را خواهد داد و دم جدید در مدت کمتر از یکسال دوباره رشد خواهد کرد البته اندازه آن به صورت اول باز نخواهد گشت .
ارتباط و آگاهی:
این حیوانات علائم بصری را به خوبی می شناسند مانند بالا و پایین آوردن سر یا منبسط و منقبض کردن غبغب که به معنای مبارزه طلبیدن است در بسیاری از موارد نرها بوی ناشی رد ماده ها احساس خواهند کرد.
ایگوآنا ها 9 نژاد اصلی دارند که در این قسمت به توصیف کوتاهی از آنها می پردازیم.
1. سایلورا (Cyclura ): این مارمولک ها ایگوآنای صخره ای نامیده می شوند. آنها در جزایر کارائیب دیده می شوند و در مناطق ساحلی زندگی می کنند. ایگوآنای صخره ای بر روی سر برجستگی بزرگی دارند که باعث شده به آن ایگوآنای کرگدنی نیز گویند، این نژاد در معرض خطر انقراض قرار دارند، زیرا بیشتر از گونه های دیگر در تجارت حیوانات اهلی خرید و فروش می شوند و در اسارت پرورش می یابند. طول بدن این نژاد حدود 120 سانتیمتر است و وزن آن بالغ بر 10 کیلوگرم می باشد و طول عمر آن 20 سال است.
2.آمبلی رینوس _ کالجی پاگوس (Amblyrhyncus _ Caljpagos) : این مارمولک ها ایگوآنای دریایی نیز نامیده می شوند. با وجود زیبا بودن این نژاد در اسارت نگهداری نمی شود، زیرا آنها از جلبک های دریایی تغذیه می کنند و تهیه این نوع غذا در شهرها تقریباً غیر ممکن است. ایگوآنای دریایی در کنار دریا زندگی می کند. این خزنده در هر شیرجه مقدار زیادی خزه و جلبک می بلعد، نمک آبی که با گیاهان دریایی مصرف می کند زیاد بوده و این نمک اضافی را از طریق پوست به صورت بلورهای نمکی دفع می کند. ایگوآنای دریایی در جزایر گالاپاگوس در خط استوا که دارای سواحلی با آب سرد است زندگی می کند و برای اینکه بتواند دمای بدن خود را تنظیم کند ساعتها بروی صخره ها زیر نور خورشید دراز می کشد و یکی از علل تیره بودن رنگ پوست این خزنده همین آفتاب گرفتن های دائمی است.
3. کونولوفوس (Conolophus): این نوع ایگوآنا نزدیکترین نژاد به ایگوآنای دریایی می باشد و به ایگوآنای خشکی معروف است و علاوه بر گیاهان از انجیر هندی نیز تغذیه می کنند.
4.ستن ساوریا (Ctenosauria ):که به آن ایگوآنای دم خاردار نیز می گویند.
5. دیپزوزاروس (Dipsosaurus )این نژاد به ایگوآنای بیابانی نیز معروف است و در جنوب غربی مکزیک یافت می شود.
6.ساورومالوس (Chuckwalla) چوک والا (Sauromalus): این نوع ایگوآنا در جنوب غربی آمریکا، مکزیک و در جزایر خلیج کالیفرنیا یافت میشود.
7.براچی لوپوس (Brachylophus): در جزایر فوجی و تونگا زندگی می کند به همین علت به آن ایگوآنای فوجی نیز می گویند.
طول بدن نر این نژاد به 1 متر می رسد، بر روی بدن این نژاد سه نوار باریک دیده می شود که در زمان احساس خطر خیلی سریع به رنگ سبز تیره و یا سیاه تغیر رنگ می دهد و برای ترساندن دشمن حالت تدافعی به خود می گیرد و به علت وجود این نوارها به این گونه،
ایگوآنای بندبند (Banded iguana) نیز گفته می شود. در فوجی فسیلی از این نژاد کشف شده است که 5متر طول دارد، نسل این نژاد 3000 سال پیش منقرض شده است.
8.دلی کا یتس سیمز (Delicatissims): این نوع ایگوآنا در جزایر کوچک آنتی لس یافت می شود.
9. ایگوآنای چمنزار (Common Iguana): که به ایگوآنای سبز شهرت دارد. این خزنده گیاهخوار سختگیری است و بیشتر عمر خود را بر روی درختان سپری می کند، عموماً در نزدیک رودخانه زندگی می کند که دارای غبغب بزرگ و آویخته ای هستند. این نژاد بیشتر به رنگهای آبی، نارنجی و سبز روشن می باشند.

پیش از این که شما به خریدن یک ایگوانا فکر کنید حتما باید لوازم مورد نیاز یک خانه ی مناسب برای آن را تهیه کنید.
چراکه سلامتی ایگوانا وابسته به محیط واقعی است که در آن زندگی می کند.
ضروری است که تدارک این لوازم ابتدا و قبل از هر چیز دیگری انجام گیرد.
خانه ی ایگوانا ها برای آنها بیش از یک پناهگاه اهمیت دارد و لازم است که علاوه بر حفاظت از آنها گرمای مناسب برای زندگی شان را فراهم کند . بر خلاف سگ یا پستانداران دیگر، ایگوانا ها باید از آب و هوایی ثابت بهره ببرند تا سالم بمانند.
ایگوانا ها به طول موجی از نور در محل زندگی شان نیاز دارند. آنها از این طول موج ها برای کمک کردن به سوخت و ساز بدنشان استفاده می کنند.

اصول اولیه ی محل زندگی ایگوانا:
جمله ای که ممکن است بارها و بارها از زبان متخصصین و دامپزشکان درباره ی ایگوانا شنیده باشید، اینست که “نگهداری آنها در منزل کار راحتی نیست”. چرا این چنین است؟ درحالیکه نگهداری حیواناتی مثل سگ، گربه و ماهی به این دشواری نیست. مگر ایگواناها چه می کنند که نگهداری از آنها سخت و دشوار است؟ مهمترین مسأله این است: ایگواناها همانند دیگر خزندگان و دوزیستان، در بسیاری از جنبه های زندگی شان به محیط اطرافشان وابسته اند؛ درحالیکه حیوانات خانگی دیگری مثل پستانداران می توانند از منابع دیگر انرژی خود را تأمین کنند. ایگواناها گرمای مورد نیاز بدن شان را از محیط اطرافشان می گیرند. بدن آنها از امواج نوری خاصی در محیط استفاده می کند تا کمک حال متابولیسم و فعل و انفعالات شیمیایی بدن شان باشد. این حیوانات خود را بخوبی با محیط طبیعی زندگی شان در نقاط گرم و مرطوب دنیا وفق داده اند، در حالیکه محیط زندگی آنها در اسارت با شرایط آنها در طبیعت به کلی متفاوت است. خلاصه ی مطلب اینکه اگر شما نتوانید محیط مناسبی که برطرف کننده ی نیازهای این حیوان باشد را تأمین کنید، آنها آسیب می بینند، بیمار می شوند و حتی ممکن است بمیرند. فهم و درک نیازهای حیوان قبل از تهیه و تأمین محل زندگی او، بسیار مهم و ضروری است. اما نیازهای اولیه و اساسی محل زندگی ایگوانا چیست؟

خانه ایگوانا به چه شرایط دیگری نیاز دارد؟
سایز
آیا ما برای تهیه ی ایگوانا به مقدار زیادی فضا نیاز داریم؟ با وجود جثه ی کوچک ایگوانا، چگونه می توان تصور کرد که به فضای زیادی نیاز دارد؟ اشکالی ندارد که شما درباره ی اتاق یا فضایی که ایگوانا به آن نیاز دارد فکر کنید، چراکه این یک موضوع مهم و اساسی است
اولا آنها کوچک نیستند. در موارد بسیاری ایگوانا به طور طولی تا شش فوت رشد می کند (آکواریوم یک ایگوانای بالغ باید به حد کافی بزرگ- تا نزدیک به ۲ متر- و جادار باشد) که مقدار زیادی است و شما باید متناسب با آن برای ایگوانای خود زیستگاه بسازید. یک تصور غلط و رایج در مورد این قضیه این است که اگر فضایی را که برای ایگوانای خود مهیا می کنید محدود و کوچک باشد رشد ایگوانا متوقف یا محدود می شود؛ در حالی که این امر صحت ندارد و رشد آن ادامه خوهد یافت.
ارتفاع مناسب تراریوم باید حداقل دوبرابر اندازه خود حیوان طول داشته باشد. برای یک ایگوانای بالغ، حداقل ارتفاعی معادل ۱۸۰ سانتیمتر لازم است. ایگواناها حیواناتی درخت زی هستند و لذا در ارتفاع احساس امنیت بیشتری می کنند. عرض تراریوم هم می بایست حداقل نصف طول خود حیوان باشد. با این حال واضح است که هرچه محل زندگی ایگوانا بزرگتر باشد، حیوان در آن احساس آرامش و امنیت بیشتری خواهد کرد. آکواریوم های خیلی کوچک نه تنها باعث استرس حیوان می شود، بلکه ممکن است باعث آسیب ها و صدمات بدنی هم بشود. زخم های روی بینی و ناخن های شکسته حاکی از آنست که ایگوانا بروی در و دیوار تراریوم خود پنجه می کشد و بینی خود را به شیشه می مالد تا شاید راه فراری بیابد.تراریوم های کوچک همچنین جلوی حرکت و تحرک حیوان را می گیرد و توانایی های بالا رفتن او را محدود می کند. ضعف و ناتوانی ماهیچه ها عمدتاً به دلیل کمبود فعالیت های بدنی و کم تحرکی حیوان است که همه ناشی از کوچک بودن آکواریوم می باشد .. در عین حال، فراموش نکنید که تجهیزات داخل آکواریوم از قبیل: نور، گرما و رطوبت مناسب و همینطور تنه های درخت و چیزهایی شبیه این برای بالا رفتن حیوان همیشه باید مهیا باشد و ربطی به کوچکی و بزرگی آن ندارد؛. اگر شما نمی توانید تراریوم بزرگی برای ایگوانا فراهم کنید، و یا اینکه گردش آزادانه ی حیوان در منزل تان میسر نیست، باید به فکر یک حیوان خانگی کوچکتر برای خود باشید
رشد ایگوانا ها با سرعت زیاد آغاز می شود و پس از مدتی سرعت آن کاهش می یابد اما رشد آنها در تمام طول عمرشان ادامه دارد. شما باید به این نکته که فضا برای ایگوانا ضروری است با دقت زیادی توجه کنید و سپس تصمیم بگیرید که آیا ایگوانا حیوان خانگی مناسبی برای شما هست یا نه!!!

طراحی زیستگاه مناسب برای ایگوانای شما
محل زندگی که شما برای ایگوانای خود تهیه می کنید باید با دقت تهیه و ساخته شود تا برای حیوان خانگی شما محیط زندگی سالمی ارائه کند. اگر شما سطح بالایی از توجه به تهیه ی زیستگاه ایگوانا نداشته باشید نمی توانید به خوبی از ایگوانا مراقبت کنید که شایسته و مورد نیاز اوست.
یکی از چیز هایی که نمی توان به اندازه کافی روی آن تاکید کرد نیاز به آموزش خودتان قبل از خریدن زیستگاه برای ایگوانا است چرا که در تصمیم گیری بسیار اهمیت دارد که اشتباهات گران و پر هزینه نکنید. واقعیت این است که اکثر مردم یک زیستگاه خریداری می کنند و پس از آن مشخص می شود که آنها باید چیز دیگری خریداری می کردند.
خرید یا ساخت؟
شما می توانید زیستگاه حیوان خود را بسازید. شکی نیست که این یک راه بسیار خوب برای درست به پیش رفتن است و هم چنین شما می توانید یک زیستگاه از پیش ساخته شده برای حیوان خانگی خود خریداری کنید که یک گام رو به جلو است . در هر صورت، آنچه شما را وادار به انتخاب می کند راه صححیح برای ساخت یا خرید است.
بزرگ ترین اشکال خرید زیستگاه های از پیش ساخته شده قیمت است چراکه تا حد زیادی خانه های گران قیمتی برای حیوان شما هستند. گاهی اوقات آن ها، برای رفع بسیاری از نیاز های ایگوانا به خوبی طراحی شده اند اما بیش تر اوقات خوب نیستند. در واقع بیش تر چیز هایی که شما در فروشگاه حیوان خانگی محله خود پیدا خواهید کرد برای ایگوانای شما خیلی کوچک هستند. مطمئن شوید که تا زمانی که آنها به رشد کامل واندازه بالغ خود برسند زیستگاه شما مناسب است.

لوازم و تجهیزات قفس (تراریوم):
پس از آنکه یک تراریوم یا قفس مناسب برای ایگوانای خود انتخاب کردید، حالا وقت آنست که با اضافه کردن یک سری وسائل و لوازم دیگر، آنرا کامل کرده و محیطی دلخواه و توأم با آرامش را برای حیوان خود پدید آورید.

کف پوش:
؛معمولاً مردم دقیقاً نمی دانند که برای پوشاندن کف قفس یا تراریوم ایگوانای خود، از چه جنس و موادی استفاده کنند. برای اینکار انتخاب های زیادی وجود دارد، اما این خیلی مهم است که از کف پوش های خاصی مثل چوب اره (نرمه چوب) یا شن و خاک استفاده نکنید. ایگواناها همیشه در حال زبان زدن به چیزهای اطراف خود هستند؛ آنها از این طریق اطلاعات و اتفاقات اطراف خود را بدست آورده و تحلیل می کنند. در این میان هر چیزی که به زبان آنها بچسبد، به احتمال زیاد وارد دهان و معده می شود، از جمله مواد غیر قابل هضمی که ممکن است باعث مشکلات جدی دستگاه گوارشی گردد. اما از چیزهایی که می توانید برای کف پوش تراریوم ایگوانای خود استفاده کنید، می توان به روزنامه (با جوهر غیر سمی)، کاغذ سفید معمولی، دستمال کاغذی و یا تکه ای از موکت خانه تان اشاره کرد. اگر از فرش استفاده می کنید، حتماً لبه های آنرا تا بزنید تا ایگوانا آنها را گاز نگیرد. این نخ و ریسمان های لبه ی فرش ممکن است به انگشت های ایگوانا گیر کند و حتی ناخن حیوان را از جا بکند. همیشه قطعه های موکت یا روزنامه ی تمیز را آماده داشته باشید تا موقع نظافت قفس حیوان، بتوانید آنها را سریعاً جایگزین کف پوش های کثیف و غیر قابل استفاده بکنید. فراموش نکنید که اگر ایگوانای شما چیزی را بخورد که نتواند هضم کند –مثل ریزه چوب، دانه های شن و ماسه و…- منجر به مشکلات گوارشی خواهد شد. بنابراین خیلی ایمن تر و راحت است اگر اصلاً از چنین کف پوش هایی استفاده نکنید. از دیگر مواردی که باید دقت کنید، مراقبت و حفاظت از کف پوش های چوبی در تراریوم های بزرگ است تا از هرگونه مرطوب شدن و خیس خوردن در امان باشد. یک راه ساده جهت حفاظت از کف پوش چوبی در برابر رطوبت و خیس خوردگی، و همچنین راحتی در نظافت آن، استفاده از وینیل (ورقه های پلاستیکی مقاومی که جهت کف پوش کردن سطوح استفاده می شود) است که با قیمتی ارزان در بسیاری از فروشگاه های لوازم خانگی قابل دسترس است. وینیل از جنس قابل انعطافی است و شما می توانید آنرا به هر طرف خم کنید. با پوشاندن وینیل بر روی سطح چوبی، شما می توانید براحتی کف تراریوم را نظافت نموده و همینطور از خیس خوردگی آن جلوگیری کنید.

وسائل آفتاب گرفتن و بالا رفتن:
فراهم کردن وسائلی که ایگوانا بتواند درون تراریوم از آنها بالا برود، بسیار لازم و ضروری است. ایگواناهای بزرگ به وسائل عریض تر و محکمتری برای بالا رفتن احتیاج دارند. تاقچه ها، سکوها و تخته هایی با اندازه های متفاوت بجای شاخه ی درخت، خیلی بهتر می توانند وزن یک ایگوانای بالغ و بزرگ را تحمل کنند. ایگواناها، هنگامی که واقعاً در آرامش به استراحت می پردازند، دوست دارند دست های خود را در درازای بدن دراز کرده و بخوابند؛ بنابراین تخته های عریض تر انتخاب بهتری است(.25*5 )
پوشاندن تاقچه ها و سکوها با موکت، به ایگوانا احساس آرامشی می دهد و می تواند محکم به آن بچسبد. اما در عین حال، موکت ها قابلیت باز شدن و شکافته شدن را دارند و نخ های آن می تواند برای ایگوانا خطرناک باشد، لذا دقت داشته باشید که همیشه لبه های موکت را به زیر آن بچسبانید. یک راه دیگر آنست که تاقچه ها یا سکوها را با طناب کلفت و محکمی در جای خود سفت ببندید تا بدینوسیله جای دستگیری و بالا رفتن برای حیوان نیز ایجاد شود. فراموش نکنید که شما باید بتوانید براحتی تاقچه ها و سکوها را تمیز کنید، لذا وسائلی را که بتوان جابجا کرد و شست، گزینه های بهتری هستند.

اندازه گیری ها:
شما باید به دقت شرایط عمومی آکواریوم ایگوانای خود را اندازه گیری کرده و بسنجید. این خیلی مهم است که با قرار دادن چند دماسنج دقیق در محل های مختلف آکواریوم، دمای جاهایی مثل ناحیه ی آفتاب گرفتن یا بقیه ی نواحی، و همچنین درجه ی رطوبت آکواریوم را اندازه گیری کنید.

مکان های اختفا:
ایگواناها، بخصوص بچه ها، گاهی دوست دارند در جایی مخفی شوند که احساس آرامش و امنیت کنند و احساس کنند که کسی آنها را نمی بیند. برای ایگواناهای کوچک، یک تکه تنه ی خالی درخت یا چیزی شبیه آن برای پنهان شدن مناسب است. ایگواناهای بزرگ نیز دوست دارند گاهی مخفی شوند اما، عموماً در کنده ی خالی درختی که شما برای آنها در نظر گرفته اید جا نمی شوند. و باید برای آنها هم تدبیری اندیشید. بخصوص اگر تراریوم آنها در نقطه ی شلوغ و پرسر و صدایی از خانه واقع شده است. در نظر گرفتن یکی دو مکان اختفا در قفس ایگوانا، برای آرامش و احساس امنیت حیوان مفید خواهد بود.

نور و دما:
از آنجا که ایگواناها حیواناتی خونسرد هستند و از نقاط گرم و مرطوب دنیا می آیند، لذا گرم بودن محیط زندگی آنها در اسارت امری ضروری است. شما باید یک نقطه برای آفتاب گرفتن حیوان در گوشه ای از تراریوم با دمایی معادل 35-38درجه سانتیگراد ایجاد کنید و در عین حال دمای عمومی محیط تراریوم نیز نباید از ۲۶ درجه سانتیگراد در طول روز کمتر شود. دمای پایین و غیرکافی جلوی هضم کامل غذا و جذب مواد غذایی را می گیرد، رشد را متوقف می کند و باعث سوء تغذیه می شود. بعلاوه، ایگوانایی که در محیط های خیلی خنک زندگی کند، دچار ناراحتی و کم تحرکی می شود. در واقع، شما می بایست داخل محیط تراریوم دامنه ای از دماهای مختلف را تأمین کنید تا ایگوانا براحتی بتواند با این سو و آن سو رفتن بین نقاط گرم و خنک، دمای بدن خود را تنظیم کند. مثل تمام حیوانات، ایگواناها باید چرخه ی شبانه و روزانه داشته باشند؛ به این معنی که شما باید گرمای شب را بدون استفاده از نور و روشنایی تأمین کنید (مثلاً با استفاده از لامپ های سرامیکی)

رطوبت:
ایگواناها در کنار دمای بالا، به رطوبت خیلی بالایی نیز احتیاج دارند. یکی از شایع ترین مشکلاتی که در ایگواناهای در اسارت دیده می شود، همین از دست دادن آب بدن است. سیستم بدن ایگوانا طوری طراحی نشده که نیاز زیادی به نوشیدن آب داشته باشد، چراکه رطوبت بالای محل طبیعی زندگی شان و نم زیادی که در غذایشان وجود دارد، آب مورد نیاز بدن را بخوبی تأمین می کند. اما محل زندگی آنها در اسارت بسیار خشک تر است، بخصوص اینکه آنها میل زیادی به نوشیدن آب ندارند- حتی اگر منبع آب در کنارشان باشد-، لذا بسیاری از آنها بیشتر اوقات زندگی خود را در حال کمبود آب بدن می گذرانند. کم آبی دائم به کلیه ها فشار می آورد و می تواند باعث از کار افتادگی کلیه ها در سنین پائین شود. بر این اساس، مرطوب بودن محل زندگی ایگوانا بسیار مهم و ضروری است. از دیگر اثرات مثبت رطوبت بالا اینست که روند پوست اندازی را برای حیوان آسان می کند. درجه رطوبت در آکواریوم ایگوانا باید بین ۶۵ تا ۷۰ درصد باشد در ابتدا راه ساده ای برای انجام این کار وجود دارد. شما می توانید در طول روز در داخل تراریوم آب اسپری کنید ولی از یک ساعت پیش از این که شب هنگام چراغ ها ی تراریوم را خاموش کنید نباید داخل تراریوم آب اسپری کنید.راه دیگر اینکه شما می توانید ظرف بزرگی محتوی آب داخل تراریوم قرار دهید چون برای تامین رطوبت مناسب کمک خواهد کرد
اگر شما تراریوم ایگوانای خود را به درستی ساخته باشید، بااین روش هایی که گفته شد به اندازه ی کافی سطح گرما و رطوبت هوا در آن بالا خواهد ماند (استفاده از پلکسی گلاس یک راه خیلی خوب برای نگهداری دما و رطوبت است) اما باز هم ممکن است رطوبت به اندازه ی کافی بالا نباشد.

تغذیه:
ایگواناها به شدت گیاهخوارند؛ هرچند که هنوز هم برخی مردم و بسیاری از کتاب ها استفاده از حشرات و محصولات حیوانی را برای تغذیه ی ایگوانا توصیه می کنند، اما توصیه ی ما اینست که ایگواناها به شدت گیاهخوارند. گزارش های بی اساسی که نشان از حشره خواری ایگواناها در طبیعت دارد، به روش های گوناگون قابل توجیه و توضیح است، اما حقیقت اینست که آنها در طبیعت به صورت کاملاً اتفاقی همراه با برگ و گیاه، حشره ای که به آن چسبیده است را هم می خورند، و یا اینکه در موارد لزومی که غذای دیگری برای خوردن پیدا نمی شود، ناچار می شوند مورچه یا مارمولک کوچکی را شکار کرده و بخورند. از آنجا که رژیم غذایی ایگواناهای خانگی تحت اختیار صاحبان آنهاست، لذا توصیه ی ما اینست که تا حد امکان از مصرف حشرات و دیگر پروتئین های حیوانی در تغذیه ی ایگوانای خود پرهیز کنید.

با دقت در موارد زیر می توانید رژیم غذایی مناسبی برای ایگوآنای خود فراهم سازید:

گیاهان پر برگ که قسمتی از رژیم غذایی ایگواناها را شامل میشوند: گیاه کلم سبز، گیاه شلغم، خردل، شبدر، کلم سبز یا قرمز
گل کوکب، گل بامیه، گل لادن، گل قاصدک، یونجه، کدوی رشتی، هویج وحشی(زردک) ، شاهی
میوه های مورد علاقه ایگوانا که میتوان میتوان در جیره غذایی گنجاند: انبه، سیب، هلو، توت فرنگی، آلو، موز با پوست، گلابی، تمشک، هندوانه، انگور، کشمش و کیوی .انجیر یکی از میوه هایی است که کلسیم زیاد دارد و همراه با خرما یا زرد آلو داده می شود تا خوشمزه تر شود.
درصدی از غذا باید شامل موارد زیر باشد: جوانه گندم، کدو، هویج، سیب زمینی شیرین پخته، خیار، بامیه، فلفل، نخود فرنگی و لوبیاسبز. استفاده از یونجه بهتر از گندم و ذرت می باشد
غذاهایی که باید به صورت نامنظم و در بعضی اوقات استفاده کرد: مصرف روزانه و زیاد از این مواد باعث بروز بیماری در ایگوآنا شده و خطرناک می باشد.
مارچوبه، موز،تربچه، شاه توت،بروکلی،کلم دکمه ای، طالبی،گل کلم، هویج،کرفس ،خیار،گرمک ،کیوی،قارچ، هلو، گلابی،زیتون کدو تنبل،شلغم، هندوانه،کدوی سبز،برنج پخته شده، آبکش و سرد بدون روغن و نمک، ماکارونی ،عدس پخته شده و سرد
غذاهایی که نباید از آنها استفاده شود)اگر به میزان کمی ناخواسته مصرف شود مشکل ندارد)
گوجه فرنگی، فلفل دلمه ای،کاهو،اسفناج،جعفری،گشنیزم ،پیاز،تره، (به دلیل دارا بودن اسید اکسالیک) غذاهایی که هیچگونه ارزش غذایی نداشته و برای ایگوآناها مضر است.

غداهایی که نباید هرگز در اختیار ایگوآنا قرار گیرد.زیرا مقدار ویتامین دی، پروتئین و چربی این غذا ها زیاد است و باعث نقرس، نارسایی کلیه و مشکلات تغذیه ای در این حیوان می شود:
دادن غذاهای زنده مثل جیرجیرک، کرم وموش ضروری نیست زیرا از نظر تامین مواد مورد نیاز ایگوانا فقیر هستند
لبنیات مانند: شیر، کره، پنیر، ماست = این گروه غذای مخصوص پستان داران است نه خزندگان
تخم مرغ = زیرا سرشار از پروتئین، فسفر و چربی می باشد
بیسکویت و غذای خشک گربه، سگ و میمون = دارای پروتئین و چربی بالا بوده و مخصوص همین حیوانات می باشد
گوشت سفید و قرمز = این نوع غذای گوشتخواران است نه گیاهخواران
ریواس = دارای جوهر نمک بالا بوده و برای ایگوآنا مانند سم است
گیاهان وحشی که در محیطهای سبز وجود دارند. = زیرا ممکن است آغشته به سموم ضد آفت بوده و باعث مسمومیت و مرگ ایگوآنا شود

نکاتی که در مورد تغذیه ایگوانا باید دانست:
با اینکه جعفری و اسفناج سرشار از کلسیم اند،به هیچ وجه غذای مناسبی برای ایگوانا نیستند به دلیل میزان بالای اسیداکسالیک و نمکهای آن.(Oxalic Acids and Oxalates)
اسید اکسالیک در بسیاری از سبزیجات و میوه ها وجود داره که میتونه با مواد معدنی چون کلسیم، آهن، سدیم، منیزیم و پتاسیم ترکیب بشه و نمک هایی حلال ناپذیربه اسم oxalate تشکیل بده.این نمک ها به صورت طبیعی هم در گیاهان وجود دارند.
اسید اکسالیک با پیوستن به مواد مغذی (به خصوص کلسیم) ،اونهارو برای بدن دست نیافتنی و غیر قابل جذب میکند. مقدار زیاد اسید اکسالیک میتواند مرگبار باشد. نمک اسید اکسالیک (Oxalates) کریستال های کوچک غیرقابل حل تشکیل میدهند که لبه های خیلی تیزی دارند و منجربه درد در ارگان های گوارشی مثل معده و همین طور سنگ کلیه میشود. میزان اسید اکسالیک در اسفناج بسیار بالاست.
اگر به ایگوانا غذاهایی مثل اسفناج، جعفری، چغندربرگ،برگ چغندر و چغندر که اسید اکسالیک زیادی دارند داده بشه،ریسک ابتلا به بیماری های کلیوی و MBD به دلیل جلوگیری از جذب کلسیم به شدت بالا خواهد رفت.
سایر مواد غذایی که اسید اکسالیک بالا دارند:ریواس، موز، پیازچه و تره و تاج خروس، ترشک و خرفه.
میزان goitrogens(که باعث اختلال درعملکرد غده تیروئید میشه) در بروکلی، کلم، کلم پیچ ، گل کلم، کلم قمری، سویا‌ و اسفناج بالاست.
نباید به ایگواناها پروتئین حیوانی (حشرات،گوشت ،تخم مرغ، پنیر ) داده شود.پروتئین حیوانی طی چند سال منجر به از کار افتادن کلیه و مرگ خواهد شد.برای تامین پروتئین میتونید از یونجه،نان گندم ،نان جو، هفته یک یا دوبار استفاده کنید. خود گندم برای ایگوانا خوب نیست..
سویا ونخود آبگوشتی چون چربی بالا دارن نباید روزانه داده شود و باید محدود و گهگاه باشد .
غذایی که برای ایگوآنا آماده می شود باید به این صورت باشد:
گیاهان=%45_40 لوبیا سبز، یونجه، بامیه
سبزیجات= %54_40 شاهی، قاصدک، خردل
میوه ها= کمتر از %10 انجیر، انبه، خربزه، سیب
حبوبات=%5 عدس، برنج، لوبیا سفید
تنوع، تنوع، تنوع! تهیه ی تنوع وسیعی از انواع غذاهای باکیفیت، کلید یک رژیم خوب و موفق است. ایگواناها در طبیعت از انواع گیاهان و میوه های گوناگون تغذیه می کنند، لذا در اسارت نیز چنین فرصتی باید برای آنها فراهم باشد. بعلاوه، هیچکس دوست ندارد همیشه یک نوع غذا را بخورد و این طبیعی است؛ ایگوانای شما هم از این قائده مستثنا نیست. با گذشت زمان، شما متوجه خواهید شد که غذاهای مورد علاقه ی ایگوانایتان چیست و سعی کنید بیشتر از آنرا در رژیم او بگنجانید؛ اما همیشه تعادل را حفظ کنید.

مکمل:
اگر به درستی از عهده تامین غذای ایگوانا بر نمی ایید بهتره که از مکمل ها استفاده کنید.
استفاده از مکمل کلسیمی که دارای ویتامین D نباشد توصیه شده است. (مقدارمکمل برحسب نیاز و وزن،توسط دامپزشک تعیین میشود)
ویتامین خوب باید شامل ۱۰۰ قسمت ویتامین A به ۱۰ قسمت ویتامین D3 به ۱ قسمت ویتامین E باشد.
اهمیت نسبت کلسیم به فسفر؛ ایگوانا برای داشتن یک بدن سالم، بدون شک نیاز به داشتن استخوان های قوی و سالم دارد. یکی از مهمترین عوامل داشتن یک رژیم صحیح و مناسب، نگه داشتن نسبت کلسیم و فسفر بصورت ۲ به ۱ است. رعایت چنین رژیمی برای رشد و مقاومت استخوان ها بسیار مهم و حیاتی است. بعضی از غذاها کلسیم بالا و فسفر پایین دارند؛ در حالی که بعضی دیگر فسفر بالا و کلسیم پایین دارند. هر دو نوع این غذاها برای ایگوانا خوب است، به شرطی که در کل رژیم نسبت ۲ به ۱ کلسیم به فسفر رعایت شود. فراموش نکنید که رعایت این نسبت به معنای کاهش تنوع غذای ایگوانا نیست؛ تنوع در خوردنی های ایگوانا بسیار مهم و حیاتی است
بُرش زدن، ریز کردن، تکه کردن و خرد کردن غذا؛ بدیهی است که هضم تکه های کوچکتر غذا آسانتر از قطعه های بزرگتر است؛ لذا خرد کردن غذای ایگوانا به هضم و گوارش آن کمک شایانی می کند. قطعه های بزرگ غذا، بخصوص سبزیجات و میوه های سفت و سخت، می تواند باعث فشرده شدن و یا حتی سوراخ شدن روده ها شود. بیشتر سبزیجات را می توان با یک چاقوی ساده و یا دستگاه سبزی خردکن بخوبی ریز و خرد نمود. این خیلی مهم است که قطعه های غذا آنقدر کوچک باشند که ایگوانا براحتی و بدون دردسر بتواند آنها را قورت بدهد. تهیه ی غذای تکه شده، ریز ریز شده و خرد شده برای ایگوانا بسیار خوب است، اما دقت داشته باشید که مخلوط غذا نباید شفته و خمیر شود. برگ سبزیجات را می توان درسته و بدون ریز کردن در اختیار حیوان گذاشت، اما میوه هایی مانند کدو و امثال آن باید بخوبی پوست کنده شده و ریز شوند. یکی از بهترین راه های تهیه ی یک غذای مخلوط، اینست که آیتم های غذایی خرد و ریز شده را باهم مخلوط کنید. بعضی ها غذای ایگوانای خود را هر روز آماده می کنند- که بسیار وقت گیر است-، برخی دیگر هم غذای چندین روز و هفته را آماده می کنند و آنرا درون یخچال نگهداری می کنند. بنظر عاقلانه ترین کار، اینست که هر هفته غذای ایگوانای خود را آماده کنید.[
غذا را با آب مرطوب کنید؛ یکی از روش های خیلی خوب و مفید دیگر برای اطمینان از اینکه ایگوانای شما آب کافی می نوشد، اسپری کردن آب به غذای اوست. برای اینکار، با یک بطری، بسادگی آب را به سطح غذا اسپری کنید. شما می توانید اینکار را به بطور مرتب، و یا هرگاه که گمان کردید آب بدن ایگوانای شما کم شده است، انجام دهید. باز هم گوشزد می شود که حتماً غذاهای خورده نشده را از قفس خارج کنید تا حیوان شما با خوردن غذای مانده و فاسد، دچار مشکلات سلامتی نشود

ایگوانا چقدر باید غذا بخورد؟
بسته به جثه و سن ایگوانا، میزان اشتهای آنها متفاوت است؛ اما نباید در خوردن زیاده روی شود. اصولاً، بهترین روش اینست که آنقدر به او غذا بدهید تا سیر شود و دیگر میلی به غذا نشان ندهد. شما با گذشت مدت زمانی که با ایگوانای خود سپری کرده اید، می توانید مقدار و میزان تغذیه ی او را تشخیص دهید. اگر ایگوانا غذای خود را خورده است و بنظر می رسد که سیر شده است، بهتر است که غذای نخورده را هر چه سریعتر از درون قفس جمع آوری کنید تا مطمئن شوید که حیوان شما غذای مانده و فاسد را نمی خورد و جای خالی برای استراحت او باز کنید. اینکار همچنین باعث می شود که ایگوانای شما به یک برنامه ی زمانی منظم برای غذا خوردن عادت کند.
در جدول زیر تعداد وعده های غذایی نسبت به سن ایگوآنا معین شده است.

(دوران نوزادی20 cm)……..دو باردر روز………. ریز یا له شده
(دوران جوانی70 cm)………یکبار در روز …………. خرد شده
(دوران بلوغ 90 cm)………یک روز در میان…. تکه های درشت
به طورکلی غذا آنقدر که ایگوانای شما را سالم و سرحال نگه دارد، لازم است.

ایگوانا چه زمانی باید غذا بخورد؟ معمولاً، بهتر آنست که اول صبح به ایگوانای خود غذا بدهید. سی دقیقه تا یک ساعت بعد از اینکه حیوان بیدار شد، زمان خوبی است. تغذیه ی حیوان در ساعات اولیه صبح باعث هضم کامل غذا در درجه دمای روز خواهد شد. بعد از آن در طول روز غذای بیشتری به او بدهید، اما اینکه شب قبل از خواب به حیوان غذای زیاد بخورانید، اصلاً ایده ی خوبی نیست. می توانید برای منظم شدن تغذیه، هر روز در یک ساعت خاص به حیوان خود غذا بدهید. ایگوانایی که به خوردن غذا در یک ساعت مشخص عادت کند، به دفع مزاج در یک ساعت خاص نیز عادت خواهد کرد. شما با اینکار و با گذاشتن یک ظرف مخصوص در قفس حیوان، می توانید ایگوانای خود را در چگونگی دفع مزاج نیز تربیت کنید
ایگواناها چگونه می خورند و می نوشند؛ ایگواناها تعداد زیادی دندان کوچک دارند که بوسیله ی آنها، غذای خود را بجای جویدن، تکه و پاره می کنند. آنها معمولاً گازهای بزرگی از غذا می زنند و تمام غذا را یکجا قورت می دهند و گاهی اوقات هم (در صورت کوچک بودن طعمه) با زبان آنرا به داخل دهان کشیده و می بلعند. ایگواناها زمانی که می خواهند آب بنوشند- که خیلی کم اتفاق می افتد- قسمت زیادی از سر خود را داخل منبع آب فرو می برند و از زیر سطح آب، با زبان خود آب را به دهان کشیده و می نوشند؛ و یا گاهی قطرات آبی را که از برگ گیاهان یا دیگر سطوح مرطوب چکه می کند می لیسند.
آب: ایگوآناها برای زنده ماندن به آب احتیاج دارند. و همیشه باید از آبی زلال و تمیز برخوردار باشند. صاحبان باید آب ایگوآنا را در طی روز مورد بازبینی قرار دهند و در صورت آلوده شدن به مدفوع مورد تعویض قرار دهند
به ایگوانای خود آموزش دهید که آب بیشتری بنوشد؛ ایگواناها معمولاً از درون ظروف و کاسه ها آب می نوشند. شما ممکن است آب خوردن او را نبینید، اما معمولاً روزانه مقداری آب می نوشند. اگر می خواهید مطمئن شوید که ایگوانای شما به مقدار کافی آب می نوشد، می توانید او را آموزش دهید. یک روش خوب برای اینکار اینست که هر روز یک جایزه، مثل یک تکه غذا یا گیاهی که خیلی دوست دارد، در ظرف آب او بگذارید. وقتی که ایگوانا جایزه اش را بخورد، به احتمال خیلی زیاد مقداری آب هم بهمراه آن می نوشد. زمانی که ایگوانا به خوردن جایزه اش علاقه مند شده و عادت کرد، کم کم و در طول هفته ها و حتی ماه ها اندازه ی جایزه را کوچک تر کنید. هرچه بیشتر در آموزش حیوان برای بیشتر نوشیدن وقت بگذارید، او بیشتر به این کار خوب عادت می کند. در پایان دوره ی آموزش، شما باید هر روز یک ظرف تازه ی آب به ایگوانای خود بدهید. حتی اگر آب خوردن ایگوانای خود را می بینید، باز هم توصیه می شود او را به نوشیدن آب بیشتر ترغیب کنید
ذخیره ی غذا؛ شما غذای ایگوانای خود را چه روزانه و چه هفتگی آماده می کنید، ذخیره و نگهداری مناسب آن شما را مطمئن می کند که همیشه غذای سالم و تازه در اختیار حیوان خانگی خود دارید. توجه داشته باشید که غذای تازه غذای سالم است، اگر ذره ای شک دارید که ممکن است غذای ایگوانای شما فاسد شده باشد، از مصرف آن جداً پرهیز کنید. بهترین راه سالم و تازه نگه داشتن غذا، ، قرار دادن آن در کیسه های پلاستیکی و گرفتن هوا و رطوبت کیسه تا حد امکان است. معمولاً، چنین غذایی در چنین بسته بندی تا یک هفته در یخچال تازه می ماند
منجمد کردن غذا؛بسیاری ترجیح می دهند مقدار زیادی غذا را آماده داشته باشند، آنرا منجمد کنند و داخل فریزر نگهداری کنند. اگر شما هم چنین روشی را ترجیح می دهید، توجه داشته باشید که این غذای منجمد شده اگر بیش از یک ماه در فریزر بماند، ممکن است ارزش های غذایی خود را از دست بدهد و چه بسا در مدت های طولانی تر، باعث مشکلاتی در سلامتی حیوان شود. لذا توصیه ی ما اینست که غذای ایگوانای خود را هر هفته و حداکثر هر ماه آماده کنید.

ظرف آب تنی:
شما برای آب و غذا به ظرف های محکمی که نظافت آن آسان باشد و زیاد هم عمق نداشته باشند، نیاز دارید تا ایگوانا بتواند براحتی از آنها استفاده کند. با اینکه ایگواناها خیلی کم آب می نوشند، اما بهرحال وجود ظرف آب تازه و تمیز در قفس آنها ضروری است. همچنین برای خیس خوردن و آب تنی کردن ایگوانا، شما نیاز به یک ظرف یا لگن کوچک کم عمق دارید. بیشتر ایگواناها خیلی دوست دارند آب تنی کنند؛ اینکار نه تنها آنها را تحریک به نوشیدن آب می کند، بلکه به پوست اندازی حیوان نیز کمک می کند. اگر می خواهید یک لگن کوچک برای آب تنی حیوان درون قفس او قرار دهید، باید به چند نکته توجه کنید. اول از همه، شما ظرفی می خواهید که آنقدر بزرگ باشد که ایگوانا بتواند براحتی و بدون دردسر وارد آن شود، در عین حال نباید آنقدر بزرگ باشد که ایگوانا نتواند براحتی به آن وارد و خارج شود. بزرگی ظرف یا لگن آب تنی باید به اندازه ای باشد که ایگوانا بتواند براحتی در آن بنشیند و خیس بخورد. دوماً، توجه داشته باشید که لگن را از آب لبریز نکنید (آنرا کاملاً پر نکنید). درست است که ایگواناها شنا بلدند، اما ممکن است حتی در آب های کم عمق هم غرق شوند. توصیه ی ما اینست که هیچوقت ایگوانای کوچک خود را در یک لگن بزرگ آب بدون نظارت به حال خود نگذارید. سوماً، ایگواناها خیلی دوست دارند داخل آب دفع مزاج کنند و اغلب بعد از آب تنی، همانجا دفع مزاج می کنند. بنابراین، حواستان باشد که همیشه لگن آب را نظافت و تمیز کنید.

ظرف آب و غذا:
غذا باید در بشقاب های تخت در اختیار حیوان قرار بگیرد. جنس این ظروف و بشقاب ها می تواند پلاستیکی، شیشه ای و یا لعابی باشد؛ البته به شرطی که مرتباً تحت نظافت قرار گیرند. ایگواناها دوست دارند تا ته غذای خود را کاوش کنند و گاهی روی آن راه بروند؛ لذا انتخاب ظرفی که براحتی وارونه نشود لازم است. استفاده از ظروف یکبار مصرف هم ایده ی خوبی است. هنگامی که می خواهید برای حیوان آب و غذا بگذارید، خیلی مهم است که آنرا کجای قفس قرار دهید. تا حد ممکن سعی کنید ظروف غذا را با فاصله از کف قفس قرار دهید، چراکه ایگوانا ممکن است چیزهایی که کف قفس می بیند (مثل مدفوع و دیگر ضایعات) را هم بهمراه غذا ببلعد که این موجب مشکلاتی در سلامت حیوان خواهد شد. ظرف آب اگر بیشتر از یکی باشد، بهتر است؛ چون ظروف آبی که در کف قفس قرار می گیرند، حیوان معمولاً از آنها برای دفع مزاج استفاده می کند. اگر مشاهده کردید که ایگوانای شما از این ظرف آب مرتب به همین منظور استفاده می کند، سریعاً یک ظرف آب تمیز دیگر در قفس او قرار دهید. ظرف آب آشامیدنی حیوان باید کوچک باشد، بطوری که حیوان نتواند به داخل آن برود. دقت کنید که ظروف آب و غذا را هر چند وقت (مثلاً 6 ماه) یکبار عوض کنید..
عادات غذا خوردن و ایگواناهای مشکل پسند؛ برخی ایگواناها ممکن است فقط یک سری غذاهای خاص را ترجیح دهند و از خوردن بقیه ی غذاها امتناع کنند. سعی کنید اجازه ندهید تا ایگوانای شما به خوردن فقط آنچه که خودش دوست دارد عادت کند. مخلوط کردن غذاهایی که دوست ندارد با غذاهایی که دوست دارد، روش خوبی است تا کم کم این عادت را ترک کند. ریزکردن و تکه کردن غذاهای مخلوط هم می تواند مشکل پسندی ایگوانا در غذا خوردن را از بین ببرد. در عادت دادن ایگوانای خود به خوردن غذاهای سالم و مناسب اصلاً کوتاه نیایید، چراکه در غیر اینصورت رژیم غذایی نامناسب و ناسالم مشکلات جدی به بار خواهد آورد. ایگواناها می توانند خیلی راحت ذائقه و سلیقه ی خودرا در غذا خوردن تغییر دهند. سعی کنید به ایگوانای خود اجازه ندهید تا او شما را به تهیه ی غذاهایی که خودش دوست دارد عادت دهد

با دست غذا دادن:
با دست غذا دادن روش بسیار خوبی است تا ایگوانای خود را رام و تربیت کنید و به او نزدیک شوید؛ اما در عین حال می تواند به یک عادت بد هم تبدیل شود. توصیه ی ما اینست که هرچند وقت یکبار اینکار را بکنید، چراکه در صورت انجام مداوم و همیشگی، ایگوانای شما به این روش غذا خوردن عادت کرده و هیچ طور دیگری غذا نخواهد خورد .

نکاتی در مورد تغذیه:
ممکن است غذا را پس از جویدن کم یا بدون جویدن ببلعد . در ابتدا غذا با آنزیمهای گوارش داخل معده و سپس ( قبل از ورود به روده کوچک ) با آنزیمهای پانکراس و صفرا مخلوط می شود . بیشتر جذب در قسمت کیسه ای شکل روده بزرگ انجام می شود در این مرحله میکروفلورها سلولوز را تجزیه می کنند . وجود این میکروفلورها در روده برای هضم غذاهای سخت ضروری است . ایگواناهای نوزاد علاقه مند به تغذیه از مدفوع بالغین می باشند این کار به آنها جهت سازگاری و تامین میزان مورد نیاز میکروفلور کمک خواهد کرد.ایگواناها در 2 تا 3 سال اول زندگی برای رشد کافی به رژیم غذایی با میزان پروتئین بالا نیاز دارند در این زمان آنها بیشتر از حشرات و عنکبوتها تغذیه می کنند سوسمارهایی که به حداکثر رشد رسیده اند علاقه مند به رژیمی با فسفر کم و کلسیم زیاد و برگ سبز فراوان می باشند .

اهمیت دما و محیط برای تغذیه:
ایگواناها خونسرد هستند و دمای بدن آنها تحت تاثیر دمای محیط می باشد و دمای پایین موجب کاهش ترشح آنزیمهای هضم کننده و اشتهای جانور می شود اگر درجه حرارت محیط زندگی ایگوانا مناسب نباشد، رژیم غذایی او هرچه که باشد، غذای خورده شده بخوبی هضم نخواهد شد. بعد از اینکه ایگوانا غذایش را خورد، دمای حداقل ۲۹ درجه سانتیگراد برای هضم کامل غذا لازم است. میزان آفتابگیر بودن محل زندگی ایگوانا تاثیر زیادی در هضم غذای جانور دارد.
از دیگرعوامل بی اشتهایی این جانور تغییر محل زندگی و وارد شدن به محیط جدید می باشد ماده ها نیزدر مراحل پایانی شکل گیری تخمها گهگاه دچار بی اشتهایی می شوند.
آیا نور آفتاب و اشعه ی لامپ UVB ماوراء بنفش برای رژیم غذایی و هضم آن لازم است؟
علاوه بر رژیم غذایی و درجه حرارت مناسب، نور طبیعی آفتاب و اشعه ی لامپ های UVB به جذب کلسیم موجود در غذا کمک شایانی میکند. ایگواناها زمانی که در معرض میزان مناسبی از اشعه ی UVB قرار می گیرند، تولید ویتامین D3 می کنند و همانطور که می دانید، ویتامین D3 برای جذب کلسیم لازم و ضروری است. پس تا زمانی که نور طبیعی آفتاب و میزان مناسبی از اشعه ی UVB به ایگوانای شما بتابد، ویتامین D3 تولید شده و کلسیم موجود در غذا بطور کامل بکار گرفته خواهد شد

تولید مثل
بیشتر ایگواناها بین 3 الی 4 سالگی بلوغ جنسی پیدا می کنند که بلوغ زودرس نیز در آنها دیده می شود (2 سالگی) ودر بعضی تا 5 سالگی طول می کشد . مسئولیت بالغین پذیرفتن ریسک جفت گیری ومراحل تخم گذاری (در ماده ها) می باشد .جفتگیری بین یک ماده و چندین نر اتفاق می افتد . درگیری بین نرها غیر معمول نیست و اظهار عشق نرها به روشهای مختلف از جمله بالا و پایین بردن سر یا انقباض و انبساط غبغب , صدا درآوردن و گاز گرفتن پشت گردن ماده ها می باشد .
نرها غالبا به وسیله فورمونهای واکسی(روغنی) که از سوراخهای رانی خود ترشح می کنند قلمرو و جفتهایشان را علامت گذاری می کنند . در خلال جفت گیری نرها به ماده ها نزدیک می شوند و از پشت آنها بالا می روند و به آن مسلط می شوند . آنها برای مهار کردن جفتشان با دندان پشت کتف ماده را گاز می گیرند که گاهی منجر به جراحت می شود این مراحل چندین دقیقه طول می کشد و پس از آن ماده ها قادرند اسپرمها را برای مدتی طولانی نگه دارند و در زمان مناسب آنها را بارور سازند . ایگواناها تمایل دارند در فصول خشک سال تخم گذاری کنند زیرا تولد نوزادان در فصل بارندگی اتفاق می افتد و دسترسی به غذا برای متولدین جدید آسانتر خواهد بود .

تولد و رشد
تقریبا” 65 روز پس از جفتگیری یک ماده برای تخم گذاری آماده است . ماده ها آشیانه تولد نوزادان را مشخص میکنند و این محل معمولا”در عمق یک متری و با وسعت 45 سانتی متر یا بیشتر می باشد اگر فضای لانه سازی برای ماده های دیگر نباشد آنها آشیانه خود را با هم تقسیم می کنند . بعد از تخم گزاری ماده ها برای حفاظت از آنها به دفعات به آشیانه سر می زنند ولی در آن اقامت دائم ندارند .
اندازه و تعداد تخمهای تولید شده به جثه مادر , تغذیه و زمان بلوغ جانور بستگی دارد . به طور متوسط اندازه قطر تخمها 15.4 میلی متر و طول آنها 35 الی 40 میلی متر می باشد که در مدت زمان سه روز ایگوانای ماده در حدود 10 الی 30 تخم سفید یا کرم رنگ می گذارد .
مدت زمان رسیدن تخمها از 90 الی 120 روز طول می کشد و درجه حرارت تخمها در این مدت باید بین 29 تا 33 درجه سانتیگراد باشد . نوزاد برای بیرون آمدن از تخم از دندانهای مخصوصی استفاده می کنند (caruncle) که بعد از تولد می افتند . مواد مغذی داخل تخم بیشترین غذای هفته اول و دوم زندگی سوسمار را تامین می کنند و بین مادر و نوزادان بعد از تولد ارتباط خاصی وجود ندارد .ایگوانا می تواند بیش از 20 سال در حالت اسارت زندگی کند در حالیکه به صورت طبیعی 8 سال عمر میکند تغذیه و لانه مناسب عمر جانور را افزایش می دهد .

وضعیت حفاظت
ایگواناها در بعضی از کشورها جهت تهیه غذا وتولید چرم آن پرورش داده می شوند . از پوست سایزهای بزرگ این جانور برای تولید چرمهای تجملی و کیف و کفش و کمربند استفاده می شود .بیشتر آنها در آمریکا , ژاپن و اروپا به فروش می رسند همچنین این جانور به عنوان حیوان دست آموز خانگی نیز فروخته می شود و البته باعث جذب توریست و جلب توجه آنها در مناطق حفاظت شده می گردد .اگرچه بعضی از جوامع مشغول وضع قوانینی در جهت ممنوعیت دادو ستد ایگوانا هستند ولی در حال حاضر ایگوانا جزو حیوانات حفاظت شده قرار ندارد

خواب زمستانی
(Brumation) در خزندگان معادل همان خواب زمستانی (Hibernation) در حیوانات دیگر است. در زندگی طبیعی یک ایگوانا ، در فصول سرد سال معمولا اشتهای آنها به غذا خوردن کم و کمتر میشود.
که در حدود ماه نوامبر، این ایگواناها به تدریج به خواب میروند و ماه های فوریه و مارچ را در خواب سپری میکنند. حتما مطمئن شوید که پیش از خواب زمستانی، معده ایگوانا کاملا خالی باشد. درصورتی که معده حیوان خالی نباشد غذا در معده باقی میماند و هضم نخواهد شد. همین امر باعث افت شدید دمای بدن خزنده در زمان خواب میشود. همچنین ممکن است در طول زمان سبب ایجاد مشکلات گوارشی و تغذیه ای در خزنده تان شود.

اقدامات بهداشتی:
تمیز کردن حیوان: ناخن هایش باید به طور مرتب کوتاه شود، به خصوص زمان رام کردنش، زیرا باعث آسیب به فرد را کننده می شود. برای این کار نیاز به دو نفر است، یک نفر با یک دست دور گردن و با دست دیگر پای عقب حیوان را نگه می دارد، فرد دوم، با reptile claw clipper ناخن ها را کوتاه می کند. اگر خون ریزی رخ داد ابتدا با الکل، محل را تمیز و خشک کرده سپس با نشاسته ذرت خون ریزی را قطع می کنید. هیچ گاه ایگوانا را از سمت دمش بلند نکنید زیرا شکننده است و اگر بشکند دیگر مانند اول رشد نمی کند

اختلالات بهداشتی:
یک بار در سال باید توسط دامپزشک معاینه شود، اگر بی حال شده است و یا به طور ناگهانی بدنش را تکان می دهد و یا می لنگد باید هرچه سریعتر به دامپزشک مراجعه کرد، اینها از علایم metabolic bone disease هستند که کشنده می باشد. از دادن غذاها و مکمل هایی که فسفر و ویتامین دی زیاد دارند باید اجتناب کرد زیرا باعث بیماری های استخوان و هایپرویتامینوز دی می شود. استفاده از گیاهانی که اگزالات دارند مانند اسفناج، چغندر، جعفری و کلم پیچ باید حداقل باشد زیرا با کلسیم باند می شوند و باعث کمبود کلسیم می شوند، از کلم بروکلی نیز زیاد نباید استفاده شود چون با ید باند شده و باعث گواتر می شود. چندین بیماری وجود دارد که ایگوانا دچار آنها می شود، یکی از آن ها نارسایی کلیه است که بسیار کشنده می باشد، اگر علایم ضعف، عدم فعالیت، نوشیدن زیاد آب و اسهال را مشاهده کردید سریع به دامپزشک مراجعه کنید. ایگوانا ماده ممکن است دچار egg-binding شود، در این صورت باید هیسترکتومی انجام داد. مشکلات رایج در ایگوانا شامل: آبسه، بیماری و یا مشکل در پنجه و انگشتان، انگل و التهاب دهان و لثه. مهمترین کار این است که دامپزشکی را پیدا کنید که اطلاعات کافی در مورد ایگواناها داشته باشد در غیر این صورت با تشخیص نادرست باعث مشکلات بیشتری خواهد شد. مشکل بزرگی که ایگواناهای سبز دارند این هست که آنها قادر به تغلیظ ادرار نبوده و نیتروژن (ازت) اضافی مثل اورات را از طریق salt gland دفع می کنند.

علائم بیماری در ایگوآنا
ایگوآناها نیز مانند تمام حیوانات ممکن است بیمار شوند و خوشبختانه اکثر بیماریهای رایج در این خزندگان قابل پیشگیری در مراحل اولیه می باشد.
کاهش شدید وزن، متورم شدن بدن، کاهش اشتها، رخوت، مرگ کاذب (بی حرکت شدن حیوان)، مشاهده هرگونه خراش و زخم بر روی بدن، نمایان شدن لکه های سیاه بر روی پوست، مشاهدۀ توده های متورم که میتوانند در هر جایی از بدن حیوان ظاهر شوند، متورم شدن داخل دهان و قرمز شدن آن، اسهال، تورم مفاصل، لرزش دست، پا و یا کل بدن حیوان، درخشان نبودن چشمها..
برای تشخیص بموقع بیماری صاحبان باید جانور خود را طوری از لحاظ ظاهری و جسمانی بشناسند که با رویت کوچکترین تغییر متوجه بیماری شده و برای درمان آن به دامپزشک متخصص خزندگان مراجعه فرمایند
به طور کلی بیماریهای ایگوآنا را می توان به دو گروه کلی تقسیم کرد: بیماریهای داخلی و خارجی

بیماریهای خارجی:
سوختگی
مهمترین سوختگی ها اغلب در نتیجه تماس ایگوآنا با منبع حرارتی بدون حفاظ می باشد. لامپ های گرمایی و حتی لامپ های UVB باعث سوختگی می شود. از آنجا که این لوازم برای محیط زندگی ایگوآنا لازم می باشد، باید حتما حفاظ داشته باشند زیرا همانطور که اطلاع دارید خزندگان موجوداتی خون سرد می باشند و به همین دلیل به منبع گرمایی بیش از حد نزدیک می شوند و پوست بدنشان در مجاورت با گرمای شدید آسیب می بیند که در اثر رسیدگی نکردن بموقع تبدیل به عفونت شده و در سطح بدن گسترش پیدا می کند.
درمان
در این شرایط باید به دامپزشک متخصص مراجعه شود. حتی اگر این سوختگی به اندازه یک لکه و یا تاول سطحی نیز بود، بهتر است در این زمان صاحب هیچ گونه اقدامی انجام ندهد.
تنها کاری که به صاحب حیوان توصیه می شود تمیز کردن زخم به وسیله بتادین و یا Nolvasan می باشد. ابتدا گاز استریل را با بتادین آغشته کرده و بسیار آرام و آهسته بر روی زخم گذاشته و بر می دارید و بعد از تمیز کردن زخم با دست به آرامی بر روی زخم لایه ای نازک از پماد آنتی بیوتیک میزنید.
در سوختگی های عمیق خیلی سریع عفونت رخ می دهد و احتیاج به پماد سوختگی و یا پماد Debridement است که این پماد باعث ترمیم بافت و کاهش درد می شود.
در ادامه حتما سعی کنید درون آب این جانور در صورت وجودعفونت از آنتی بیوتیکهای ضعیف و کم دز استفاده کنید و حتما درون آب بصورت هر ۱۵ روز یکبار 1 قاشق شربت مولتی ویتامین انسانی بریزید

بیماریهای داخلی:

A بیماریهای استخوانی:
1-: Fibrous Osteodystrop: از جمله بیماریهای شایع استخوانی آنهم به دلیل کمبود ویتامین D3و کلسیم و مشکلات در جذب و تولید این ویتامین ها و مینرال ها است
2-. Rear Leg Paralysis:از اختلالاتی است که به دلیل کمبود ویتامین B1 فلجی در دم و پاها و قسمتهای انتهایی بدن اتفاق می افتد.
3- شکستگیها: شکستگی دم و نوک پنجه ها نیز از جمله مشکلاتی است که در ایگواناها مشاهده می گردد. بسته به نوع جراحات درمان توسط دامپزشک صورت می پذیرد.

B بیماریهای باکتریایی:
1- بیماریهای تاولی: بخصوص در ایگواناهایی که در محیطهای مرطوب زندگی می کنند و معمولا مدت طولانی در محیطهای بسته نگهداری می شوند دیده می شود. این تاولها در قسمت زیزین بدن و به صورت عفونی ایجاد می گردد.
آنتی بیوتیک تراپی طولانی مدت می تواند درمان این بیماری باشد.
2- گانگرن یا قانقاریای خشک دم و چنجه ها: این بیماری باکتریایی می تواند از انتهای دم شروع و بتدریج گسترش یابد.انتهای یک و یا چند پنجه پاها نیز چنین علائمی را نشان می دهد.
رعایت بهداشت محیط و آنتی بیوتیک تراپی از جمله اقداماتی است که می تواند موثر واقع شود.
3- پوسیدگی و فساد در محوطه دهان و دندان:بدلیل تغذیه بد و ضعف و مشکلات محوطه دهانی و فساد دندانها اتفاق می افتد.آنتی بیوتیک تراپی و ویتامین تراپی و دادن مایعات و غذای مناسب بسیار موثر است.
4- آبسه ها: گاهی این آبسه ها حاوی مایع نبوده و محتویات پنیری شکلی دارند.گاهی هم بشکل رزین مانند هستند.
درمان: این عفونتهای چرکی توسط دامپزشک و با باز کردن و خروج محتویات و آنتی بیوتیک تراپی(موضعی و سیستمیک) انجام می شود.چنانچه آنتی بیوتیک تراپی به میزان معینی انجام نشود و یا آنتی بیوتیک مورد نظر علاوه بر مقدار از نظر نوع نیز درست نباشد عفونت مجددا بر میگردد.
بیماریهای انگلی ایگوانا:

ایگوآنا حیوانی است مستعد بیماری انگلی، هم انگل داخلی و هم انگل خارجی.
انگل های داخلی:ایگوآنایی که خریداری و یا تازه از طبیعت جدا می شود باید به مدت 30 روز قرنطینه شود و حتما از نظر درمان ضد انگل توسط دامپزشک چکاب شود و تست مدفوع و خون از حیوان گرفته شود. تست از مدفوعی گرفته می شود که تازه باشد و از زمان دفع آن 24 ساعت نگذشته باشد.
در بدن ایگوآنا گروهی انگل بصورت طبیعی زندگی می کنند که با حیوان همزیستی داشته و وجودشان برای هضم غذا الزامی و حیاتی است. به همین منظور درمان ضد انگلی باید توسط دامپزشک متخصص خزندگان صورت گیرد زیرا ممکن است داروی که برای درمان ضد انگلی تجویز می شود انگلهایی را که با حیوان همزیستی دارد را نیز از بین ببرد.
انگل های خارجی:این انگلها باید توسط درمانهای ضد انگل توسط دامپزشک از بین بروند. این مایتها می توانند حتی برای دیگر حیوانات خانگی مشکل آفرین باشند.

قطع شدن دم :
اولین کاری که در این زمان صاحب حیوان می تواند انجام دهد، جلوگیری از خونریزی می باشد. که این عمل همراه با بستن قسمت بالای مکان قطع شده است و بعد بند آوردن خون به وسیله داروهای مانند پودر Styptic می باشد.
ابتدا با یک گاز استریل خون را از سطح بدن ایگوآنا جمع کرده و قسمت قطع شده دم را در این پودر غوطه ور کنید تا خون سریع تر بند آید و بعد باید دم را با بتادین خوب تمیز کرده و شستشو دهید و دوباره از مواد بند آورنده خون استفاده کنید و سعی شود با گاز استریل این منطقه خشک نگاهداشته شود و سطح آنرا با پماد آنتی بیوتیک بپوشانید و محل قطع شده را بانداژ کنید. و این روند هر روز باید انجام شود تا کاملا زخم سالم گردد.
رطوبت هوا در این زمان باید 70% باشد تا عمل ترمیم سریعتر صورت گیرد. حیوان را نباید در جای خشک نگهداری کرد. بیاد داشته باشید در طول درمان نباید حیوان را حمام کرد و یا امکان شنا برایش فراهم کرد. زیرا در این زمان با انجام چنین عملی شما مسیر هجوم میکروبها را به زخم باز خواهید کرد. و چون در محیط زندگی ایگوآنا مدفوع وجود دارد همیشه آلودگی نیز وجود دارد. صاحبان در این زمان باید بیشتر از زمانهای دیگر به نظافت محل نگهداری ایگوآنا بپردازند و قفس را با محلول آب و بتادین رقیق شستشو دهند.
نگران نباشید دم دوباره رشد خواهد کرد و ایگوآنای شما زیبا خواهد شد.

مشکلات تنفسی:
زمانی که ایگوآنای شما به زحمت نفس می کشد که زمان زیادی دهان خود را باز نگه می دارد و در دهانش مقدار زیادی مایۀ لزج دیده می شود و تنفسش صدا دار می شود (این مایۀ کف آلود را با ترشحات بینی اشتباه نگیرید) مشکلات تنفسی در ایگوآنا ها همراه با بی اشتهایی و نداشتن فعالیت های طبیعی در ایگوآنا می باشد.علت این بیماری می تواند عفونت های گوناگون باشد و بیشتر زمانی این بیماری برای ایگوآنا ها بوجود می آید که مگان زندگی آنها خیلی سرد باشد. سرد بودن بیش از حد محیط امکان مقابله با ویروسها را از ایگوآنا سلب می کند. و همچنین اگر محیط زندگی خزنده بیش از نیاز مرطوب باشد و تحویۀ مناسب وجود نداشته باشد این مکان محیط مناسبی برای رشد میکروبها و ویروسها می شود. در بیشتر مواقع بیماریهای ویروسی تبدیل به بیماریهای عفونی می شود و که عامل بیماری واگیردار می شود و هر دوی این آلودگیها (چه ویروسی و چه میکروبی) می تواند با تغییر شرایط سکونت حیوان مانند: افزایش موقتی دمای هوا و حفظ رطوبت مناسب از بین برود.

یبوست:
یبوست در ایگوآنا ها امری عادی نیست. و این بستگی به غذای روزانۀ ایگوآنا دارد. در این صورت ایگوآنا به صورت منظم عمل دفع را انجام نمی دهد. و عواملی گه باعث یبوست می شود وجود انگلهای داخلی و یا خوردن مواد سخت مانند بسترهای نا مناسبی که در زیر محیط خزنده ریخته می شود مانند: خرده چوب، شن، ماسه و دانه های ریز پلاستیکی و غیره باشد.
برای ازبین بردن این بیماری باید مکان زندگی ایگوآنا را تغییر داد و مواد کف قفس را تعویض کرد و ایگوآنا را با آب گرم روزانه حمام کرد زیرا این کار باعث تحریک روده شده و عمل دفع آسانتر و سریع تر صورت می گیرد. انجام تست انگل نیز بسیار ضروری است. خزنده را در معرض تابش طبیعی نور خورشید قرار دهید و خوراندن مواد ضد یبوست مانند: مقدار کمی روغن مینرال (mineral oil ) روغنی که به گربه برای حظم مو خورانده می شود ( cat hairball ) و ( petroleum jelly) داده شود.
اگر تمام این اعمال را انجام دادید و یبوست ازبین نرفت به دامپزشک مراجعه کنید زیرا باید ایگوآنا از نظر انگل چک شود شاید حیوان دچار بیماری انسداد روده شده و احتیاج به عمل جراحی و برداشتن قسمتی از روده دارد.

اسهال:
این بیماری برعکس بیماری یبوست در ایگوآنا است.
در این حالت مدفوع خزنده بسیار رقیق شده و همراه با ادرار زیاد است.
همانطور که قبلا اشاره شد دفع مزاج در ایگوآنا شامل دو یا سه قسمت است: 1- مدفوع 2- ادرار 3- قسمتی سفید رنگ
مدفوع: از قسمتی سرگینی و یا توده ای تشکیل شده است و شکال یکنواخت دارد که به رنگ سبز تیره، قهوه ای و یا سیاه است و زمانی که ته نشین شود شکل خود را از دست داده و رقیق می شود. برخی از ایگوآناها مدفوعی مانند خرگوش تک تک و یا چند تایی دارند. ایگوآنایی سالم است که مدفوعی به رنگهای ذکر شده داشته باشد و بویی که از آن به مشام می رسد نباید خیلی تند و آزاردهنده باشد، بلکه مانند بویی باشد که از سبزی و گیاهان مانده و فاسد شده به مشام میرسد.
ادرار:از دو بخش تشکیل می شود:1_مایع ای است که همراه مدفوع دفع می شود که اغلب به رنگ زرد روشن است و حالتی چسبناک دارد. 2_مایع غلیظ و سفید رنگی که همراه ادرار و مدفوع دفع می شود.
اسهال در ایگوآنا ممکن است بر اثر مصرف زیاد غذاهای رطوبت دار و خوردن زیاده میوه ایجاد شود که در این زمان باید در زژیم غذایی روزانۀ ایگوآنا از این مواد کمتر استفاده شود.
از عوامل دیگر بوجود آمدن اسهال در ایگوآنا می توان به درجه حرارت نامناسب ( خیلی بالا و یا خیلی پایین) و استرس بالا نام برد.
عامل دیگر میکربی است که به علت آلوده بودن محیط زندگی و یا غذای مصرفی در ایگوآنا ایجاد می شود و در این زمان این بیماری حالت سرایت کننده (واگیر دار) دارد و باید به دامپزشک مراجعه شود تا تست مدفوع به عمل آید و نسبت به تشخیص دامپزشک، داروی لازم تجویز و مصرف شود.

استفراغ:
ایگوآنا ها بصورت طبیعی استفراغ نمی کنند. کلا مارمولک ها به آسانی عمل قی را انجام نی دهند.
و در این حالت احتیاج به رسیدگی و مراقبت زیاد دارند. و این عمل می تواند به دلایلی مانند:
1.خوردن مواد غذایی خیلی درشت.
2. نداشتن دمای مناسب (پایین بودن دما) در محل سکونت.
3. وجود غده و یا ورم چرکی در گلو و سیستم گوارشی.
4. وجود بیماری های عفونی (باکتریایی و یا انگلی) صورت گیرد.
در زمان عمل قی صاحبان باید ایگوآنا را سریعا تحت مراقبت دامپزشک قرار دهند و در این زمان انجام آزمایش بر روی حیوان ضروری می باشد.

ازدست دادن اشتها
زمانی که متوجه می شوید غذای ایگوآنای شما از مقداری که در قبل روزانه مصرف می کرده است کمتر شده باید به دنبال علت آن باشید. بی اشتهایی در ایگوآنا دلایل مختلفی می تواند داشته باشد.

دلایل بی اشتهایی در ایگوآنا
1. در فصل جفت گیری بعضی از ایگوآنا هابسیار کم اشتها می شوند، کم غذایی در این زمان کاملا طبیعی می باشد.
2. اگر دمای محیط زیست حیوان خیلی پائین باشد، در این زمان جنبش حیوان کم می شود و میل به غذا در خزنده پائین می آید، این یک نشانۀ خطرناک نیست بلکه به سادگی می توان با تغییر درجه حرارت محیط اشتها را به ایگوآنا بازگرداند.
3. جایجایی مکان زندگی ایگوآنا می تواند نقش موثری در کم اشتهایی حیوان داشته باشد. زمانی که ایگوآنایی را تازه خریداری کرده اید و به مکان جدیدی وارد می شود و هنوز به شما و محیط جدید عادت نکرده است در این زمان کم اشتهایی کاملا طبیعی بوده. در این صورت شما دو روز صبر کنید و اگر مشاهده کردید که ایگوآنای شما از غذا خوردن امتناع می کند به دامپزشک مراجعه کنید.
4. بیاد داشته باشید ایگوآنا برای خوردن غذا احتیاج به دیدن آن دارد. به همین دلیل اگر غذا را در جایی تاریک، دور از دسترس و دید در محیط زندگی حیوان قرار دهید ممکن است میلی برای خوردن غذا نشان ندهد.
5. ممکن است غذایی که برای ایگوآنا تهیه کرده اید مطابق تغذیۀ قبلی حیوان نبوده و حیوان آن را دوست نداشته باشد. به همین علت باید از فروشنده، نوع جیرۀ غذایی که ایگوآنا با آن تغذیه می شده است را بپرسید و به همان روش در نقاط مختلف قفس غذا را قرار دهد و نوع غذا را آرام آرام و به تدریج تغییر دهد. در این زمان که ایگوآنا به غذای شما بی اشتهایی نشان می دهد به دامپزشک مراجعه کنید تا با تزریق کلسیم و ویتامین باعث افزایش میل و رغبت حیوان به غذا خوردن شود. اما این تزریقات نباید در طولانی مدت ادامه یابد زیرا در ایگوآنا ایجاد اعتیاد می کند. سعی کنید در غذاهای ایگوآنا تنوع ایجاد کنید و میوه های خردشدۀ اشتها برانگیز و سبزیجات مختلف در جیرۀ غذایی حیوان قرار دهید تا ایگوانا امکان انتخاب داشته باشد.
6.وجود انگلهای داخلی نیز یکی دیگر از دلایل کم اشتهایی در ایگوآنا است.

بیماری سوء تغذیه و کمبود ویتامین
مهمترین بیماری که ایگوآنا ها در اسارت دچار آن می شوند بیماری سوء تغذیه می باشد.

عادت به خوردن کاهو
خیلی از صاحبان زمانی که ایگوآنایی خریداری می کنند دربارۀ رژیم غذایی این خزنده اطلاعات کاملی ندارند و رایج ترین اشتباه در رژیم غذایی آنها تغذیه مداوم با کاهو می باشد. و چون هم در دسترس است و هم مقدار زیادی آب و رطوبت دارد ایگوآنا با میل و رغبت زیاد به مصرف آن می پردازد اما در صورتی که این گیاه هیچ ارزش غذایی برای خزنده ندارد.
زمانی که متوجه شدید ایگوآنای شما غذای دیگری بجز کاهو نمی خورد و به این نوع تغذیه عادت پیدا کرده است باید به روش های زیر عمل کنید:
1. کاهو را به مواد ویتامینی و معدنی آغشته کرده و در اختیارش قرار دهید.
2. اگر ایگوآنا در زمان رشد کامل قرار داشته باشد می توان کپسول های ژلاتینی ویتامین را همراه غذا، به حیوان خوراند.
3. ایگوآنایی که به خوردن کاهو عادت پیدا کرده است را باید تغییر عادت داد تا از غذاهای دیگر مصرف کند،
برای این تغییر عادت می توان به روشهای زیر عمل کرد:
_ در بعضی از ایگوآنا ها دیده شده است که اگر در تغذیۀ آنها از گیاه هایی که همانند کاهو دارای برگ های سبز و پهن می باشند مانند: اسفناج و برگ چغندر استفاده کرد، ایگوآنا آنها را می خورد و بعد از مدت کوتاهی غذا های دیگر را نیز مصرف می کند.
_ شما می توانید کاهو را در مخلوط میوه و سبزیجات خرد کنید و در اختیار ایگوآنا قرار دهید و به مرور مقدار کاهو را آرام آرام از مخلوط غذایی حیوان کم کنید و بعد از یکی دو هفته پودر مولتی ویتامین مینرال را بر روی غذا بپاشید تا مطمئن شوید ایگوآنا از ویتامین لازم برخوردار است.
_ می توان مخلوط میوه و سبزیجات خرد شده را بر روی برگ کاهو ریخته و در اختیار ایگوآنا قرار داد.
بیاد داشته باشید این تغییر و تحول در شیوۀ غذایی ایگوآنا نباید در دوران فحلی صورت گیرد زیرا ممکن است که حیوان هیچکدام از این مواد غذایی را مصرف نکند و این خیلی خطرناک می باشد.
بیماری های کمبود ویتامین و مواد معدنی :
مشکل دیگری که ایگوآنا ها در اسارت با آن روبرو هستند کمبود ویتا مین D3و کلسیم می باشد که این کمبود بر اثر قرار نگرفتن در معرض نور مستقیم خورشید و کمبود مولتی ویتامین مینرال و مواد معدنی بوجود می آید. بیماری هایی که در اثر کمبود ویتامین در ایگوآنا ظاهر می شود عبارت است از:

(Fibrous Osteody Strophy )
این بیماری با بزرگ شدن، ورم کردن و افتادگی فک پائین و سختی در غذا خوردن همراه است. در این زمان به علت متورم شدن بدن حیوان صاحبان تصور می کنند که ایگوآنای آنها بر اثر تغذیه خوب چاق و بزرگ شده است و به همین علت کم تحرک و تنبل شده و دیر تر به دامپزشک مراجعه می کنند و زمان طولانی از بیمار بودن حیوان می گذرد و در بعضی مواقع دست و پای حیوان می شکند و استخوان بندی بدن ایگوآنا دفرمه می شود. در این زمان باید به دامپزشک هرچه سریعتر مراجعه شود تا ایگوآنا تحت مراقبت های ویژه قرار گیرد.

(Rear Leg Parlaysis )
این بیماری بر اثر کمبود ویتامین B1 بوجود می آید و باعث می شود رشد در پاها و ناخنهای ایگوآنا متوقف شود و با تزریق ویتامین B و بالا بردن ارزش غذایی حیوان بهبود می یابد و اگر این بیماری همراه با کمبود مواد معدنی و کلسیم باشد که علائم بیماری (fibrous osteody strophy ) نیز در ایگوآنا ظاهر می شود و همچنین کمبود ویتامینB1باعث بوجود آمدن بیماری استخوانی در ستون مهره ها شده و تغیر شدیدی در شکل آن پدیدار می شود و در این زمان ایگوآنا احتیاج به کاسیم تزریقی و مراقبت های ویژه دارد.

(Mtabolic Bon Disease ) (M B D)
این بیماری بر اثر کمبود ویتامین D3 و کمبود کلسیم و فسفر که علت آن تغذیه نامناسب و درجه حرارت نا متعادل است بوجود می آید. و باعث اختلال در تعادل و تغییر شکل در استخوان بندی ایگوآنا می شود. در این زمان فک زیرین متورم شده و دم خمیده می شود و استخوان های بدن حیوان بسیار شکننده می شوند.

انتخاب ایگوانا مناسب:
اگر قصد خرید ایگوانا دارید، حیوانی را انتخاب کنید که سرحال تر و هوشیارتر است، دقت کنید زخم و جراحتی نداشته باشد و از نظر ظاهری در سلامت کامل باشد، همچنین به جایگاهش نیز باید توجه کرد که کثیف نباشد زیرا محل مناسبی برای رشد باکتری ها و گسترش بیماری ها می باشد. تکان دادن زبان و حرکت چشم ها و عدم وجود برآمدگی در زیر شکم از جمله علامات سلامتی ایگواناهااست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *